Turijn-Cuneo-Rally

 

 


Verslag Turijn-Cuneo-Rally

Vorig jaar las ik een verslag van de Turijn-Nice Rally. Een bike-packing-gravel tocht door de Alpen op de grens van Frankrijk en Italië. Het zag er zo avontuurlijk uit dat ik dat ook wou proberen. Snel wat medestanders gezocht (deze keer zelfs buiten de club) en in juni zijn wij aan onze eigen, verkorte Turijn-Cuneo begonnen.

 

Dag 1: Turijn-Gravere

We vertrekken vanuit Veneria Reale een koninklijke buitenwijk van Turijn. Prachtige start. Groepsfoto op de Piazza de la Republica en weg zijn wij.

Compact gepakt en gezakt vertrekken we onder een stralend zonnetje door koninklijke parken met de alpenreuzen in de verte voor ons uit. Beetje bij beetje beginnen we te stijgen, maar we zijn nog lang niet aan het echte werk begonnen. In Lanzo Torinese draaien we echt richting de bergen. De stijgingspercentages gaan richting 4 à 5 procent en als er plots enkele wielertoeristen ons voorbijsteken zijn er enkelen die het niet kunnen laten om die jongens er genadeloos af te knallen. Ik laat ze begaan, want ik weet dat dit slechts opwarming is.

 

In Viù vullen we nog een keer onze bidon want de Colle del Colombardo staat op ons te wachten. Na een kleine 50km gaan we plots links een klein weggetje in en pas dan beseffen de snelle starters dat ze te vroeg hun cartouche verschoten hebben. De weg loopt recht omhoog. We beginnen aan 12% en dat percentage zak maar niet en als klap op de vuurpijl verdwijnt na een 3-tal kilometer de asfalt onder onze wielen. Vanaf nu is het gravellen of noem het bergop kruipen aan percentages ver boven de 10%. Maar zoals wel vaker… daar waar de platgetreden paden stoppen begint het avontuur en zie je de ware schoonheid van het landschap.

 

Gravel wordt een karrenpad bezaaid met grote keien en de enige vorm van beschaving die we nog zien zijn herdershutten en stenen ruïnes. Het weer kantelt. De wolken pakken zich plots samen en het begint te druppelen. Geen erg want we zijn bijna boven. Tussen de wolken door tekent zich het silhouette van een klooster af. Het Santuario della Madonna degli Angeli is ons genadig want even lijkt de klim hier te stoppen, maar schijn bedriegt want het is nog altijd 4km klimmen. Samen met Jimmy en Diederik sleuren we onszelf naar boven. Steven rijdt al wat verder voor ons uit terwijl we de Veka en Mark niet meer achter ons zien. Hopelijk gaat het gaat want zij hebben geen mtb-ervaring.

Na bijna 5u fietsen komen we aan op de top van de Colombardo. Dé meest spectaculaire col die ik ooit beklommen heb. Foto op de top voor het archief tot ineens de bliksem vlakbij inslaat. Snel de regenjas aan en full speed naar het dal. Sauve qui peut!

We duiken een brute maar vrij brede gravel afdaling in en suizen zo snel als we kunnen naar het eerste café. 20km en totale onderkoeling later vinden we een koffiebar in Condove. Met z’n vieren zijn we veilig en wel beneden geraakt, maar waar zijn Mark en de Veka? Maar 40 minuten, 3 warme choco’s en 2 stukken taart later komen gelukkig ook zij het café binnengerold.

 

Het weer is ondertussen weer opgeklaard en we zetten onze tocht verder naar ons eerste verblijf. Makkie want dat is door het dal tot vlak voor Gravere. Tot we plots een bergpad worden ingestuurd en plots valt mijn euro. Dat laatste stuk had ik iets ingekort want dat leek me doenbaar. Niet dus. Fiets op de rug en klauteren en daar waar we opnieuw kunnen fietsen raakt mijn derailleur een rots. Een korte schelle knets en die bengelt ergens tussen mijn spaken. Rustig blijven, het is nog maar 2 kilometer. Dat lukt wel en we maken dat wel even als we er zijn. En inderdaad na een kleine wandeling komen we aan in Alla Bastilla, de B&B voor de avond. Heerlijke plek. Diederik haalt als bij wonder de vijs die ik nodig heb om mijn derailleur te fixen uit zijn tas en we zijn weer gesteld. I’m a lucky, happy boy! Op naar morgen.

 

For the record: 112km - 2479hm - 9u40 onderweg waarvan 6u28 gefietst.

 

 

Dag 2: Gravere-Cervières

Heerlijk ontwaken in Alla Bastilla. Een uitgebreid ontbijt en dan weer alles inpakken want die bagage moet ook weer mee op onze fiets. Dat vraagt ’s morgens toch iets meer tijd dan we gewoon zijn waardoor we pas om 10u15 echt weg zijn.

 

Maar de mood is good want we zijn op weg naar de voet van de Colle del Finestre. Wereldberoemd dankzij de Giro en z’n gebrek aan bestrating. We bollen rustig bergaf naar Meana Di Susa om daar aan de klim te beginnen. Op 16 km gaan we van 700m naar 2119m. Iedereen zoekt zijn ritme waardoor de groep iets uit elkaar valt. De klim is in het eerste deel heel anders dan ik dacht. We klimmen door een dicht begroeid bos van haarspeldbocht naar haarspeldbocht. Ik dacht hier ook heel veel wielertoeristen tegen te komen. Het is tenslotte zondag, maar meer dan 10 heb ik er zeker niet geteld. Na 5 kilometer verdwijnt het asfalt en krijgen we strade bianche voorgeschoteld. I love it!

Finestre is venster in het Italiaans. Deze col heeft dan ook deze naam gekregen omdat die je een prachtig zicht biedt op het landschap en die naam maakt de col helemaal waar. Op een bepaald moment stop ik om foto’s te nemen omdat ik denk dat het niet mooier meer wordt. Tot ik een kilometer verder opnieuw stop om nog ’s foto’s te nemen en zo stop ik zeker 5 keer. Het zicht is adembenemend. Misschien wel de mooiste klim die ik ooit gereden heb.

Na 16 kilometer genieten ben ik fier als eerste boven en nu is het wachten op de compagnons. Eén voor één druppelen ze binnen met een dikke smile op hun smoel.

 

Op papier is het vanaf nu een stuk eenvoudiger. We zitten op hoogte en hier blijven we een hele tijd. We dalen eerst 5km af en dacht iets te eten bij de volgende refuge, maar die zat helemaal vol. Geen nood, we hebben genoeg proviant bij en het is toch niet zo zwaar meer… Goed, dan rijden we maar door, want over 40 km zijn we al in Sestrière. Boy oh boy, wat dat even optimistisch.

Die makkelijk rit naar Sestrière begint met een nieuwe off-road klim van 12 kilometer naar de Colle de Assietta (2472m) om vervolgens constant op en af op brute gravel banen te flirten met de 2000m-grens. Gene kattepis. Kortom, 4u na de top van de Finestre rijden we Sestrière binnen. Jimmy heeft zijn carbonnen wiel gebroken en de Veka zijn kader, maar hey er is een restaurant dat nog open is. So who’s complaining?

Na een lekkere pasta maken we ons klaar voor het tweede deel van de rit. Deze keer mogen we echt even afdalen, maar even later staat er ons weer een col te wachten. Via Montgenèvre rijden we Frankrijk binnen. 8km klimmen en dat valt eerst even tegen want het is een grote drukken baan (de eerste grote baan die we tegenkomen), maar na 3 km splitsen we van het verkeer en rijden wij verder door een in onbruik geraakt tunnel. Very picture perfect, maar te moe om er een foto van te nemen.

 

In Montgenèvre is het afdalen naar Briançcon om daar nog even te beginnen aan de Col d’Izoard. Gelukkig moeten we niet meer helemaal naar boven. Na 7km Izoard zien we onze verblijfplaats voor die nacht. Douchen, lekker eten, slapen.

 

For the record: 99km - 3265hm - 10u35 onderweg waarvan een dikke 7u gefietst.

 

 

 

 

Dag 3: Cervières-Meira Garneri

Het in pakken begint een routine te worden dus deze keer zijn we iets vroeger weg. Vandaag staat er een pure wegrit op het programma, maar ook deze is niet voor doetjes. En route voor weer een rit van meer dan 3000 hm, met als ontbijt de rest van de Izoard. Nog 13 km naar de top. We klimmen gestaag. De groep valt weer uit elkaar en je begint te merken dat enkelen het wat lastiger beginnen krijgen. Het is anderzijds heerlijk weer om te fietsen. Onder een stralende voormiddagzon bereik ik de top en kan ik de aankomst van de anderen op foto vastleggen.

In razende vaart duiken we de afdaling in. Alhoewel er toch 2 dit met dichtgeknepen billen doen. Jimmy met zijn gebroken velg en de Veka met zijn gebroken kader. Ikzelf zit ondertussen met een waanzinnig krakende fiets. Geen idee wat er aan de hand is, maar je kan me van ver horen komen.

 

Het middagmaal bestaat vandaag uit de Col d’Angel. Dat wordt 20km klimmen door het Natuurgebied van de Queyras. Waanzinnig knap. De weg wordt smaller en smaller en kronkelt zich naar boven langs de flanken van de alpenreuzen rondom ons. Helemaal anders dan de Finestre, maar ook oh zo mooi. Steven is er stevig van door gegaan. Ik zie hem niet meer rijden. Jim en Diederik rijden vlak achter mij en Mark en de Veka nog iets verder.

 

We klimmen door. Ongeveer halverwege de klim wordt het even iets minder steil waardoor ik iets meer vaart kan maken en plots zie ik Steven weer voor mij uit rijden. Beetje bij beetje rijd ik naar hem toe en kom ik op een bepaald moment op 5 meter van zijn achterwiel. Maar dan wordt het weer iets steiler en ik kan niet aanpikken. Zo blijven we de rest van de klim om maximum 100m van elkaar naar boven rijden.

 

Met de top in zicht en Steven die mij niet echt in de gaten heeft, zet ik nog even alles op alles. Nog 500m te gaan en ik zet een eindspurt in. Het mag niet baten, mijn hels krakende fiets verraadt mijn aanval en ook Steven duwt door. Uiteindelijk komt Steven als eeste boven en ik zo’n 5 seconden na hem. Zalig om op een col van 20 kilometer nog zo’n duel uit te vechten. We zetten ons in het zonneke en wachten op de rest van de groep die één voor één ook over de top bollen.

 

Wat volgt is een waanzinnige afdaling. Pas na dik 30 kilometer zijn we echt beneden. In Sampeyre gaan we op zoek naar ons middagmaal om daarna aan de laatste klim van de dag te beginnen.

 

De colle di Sampeyre moeten we gelukkig niet helemaal naar boven, maar toch moeten we nog 10 kilometer klimmen naar onze refuge. En dat zijn geen makkelijke kilometers. De weg is smal steil en slecht onderhouden. We voelen dat er al 3000 hoogtemeters in onze benen zitten en we doen er dus nog meer dan een uur over om tot aan de refuge te fietsen. Moe maar voldaan zetten we ons op het terras voor een welverdiende pint (euh cola, blijkbaar).



For the record: 96km - 3120hm - 9u07 onderweg waarvan 6u13 gefietst.

 

Dag 4: Meira Garneri - Cuneo - Torino

We zijn nog steeds ambitieus, maar de voorbije dagen hebben ons geleerd dat we steeds bijzonder lang onderweg zijn geweest. Dit zorgt er voor dat we toch met twijfels zitten of we ons doel van de dag wel zullen halen. Dat doel is Little Peru en Rifugio Gardetta waar we ’s middags iets kunnen eten. Dat is in de voormiddag een rit van (slechts) 42 kilometer, maar wel dik 2000hm. We besluiten al aan de eerste klim van de dag te beginnen en later te beslissen wat we zullen doen.

 

Want oh ja, we moesten die Colle di Sampeyre nog afwerken. We vertrekken in de wolken en banen ons een weg naar boven. Ook deze keer is Steven niet te houden. Hij stuift er van door. Het is maar een kleine 6 kilometer klimmen. We zien hem boven wel. Net voor de top komen we boven de wolken uit wat een prachtig zicht oplevert op al de ons omringende alpentoppen. Magnifique!

We nemen hier even de tijd om van het uitzicht te genieten.

Op naar Gardetta of toch niet? Eerst afdalen en wat voor een afdaling. Eerst steil naar beneden door de alpenweides van Sampeyre om vervolgens in de vallei van Elva ‘Death road’ te nemen richting… tja, the middel of nowhere. ‘Death road’ is een in onbruik geraakte weg bezaaid met kleine tunneltjes en verroest ballustrades, slingerend door een woeste canyon. Veruit de gaafste weg die ik al gereden heb. Echt kicken en af en toe eens stoppen voor een foto.

 

En hier nemen we dan eindelijk de beslissing die al in de lucht hing. We gaan niet naar Gardetta. Het wordt duidelijk dat dat niet meer haalbaar is. We hebben al meer dan 20 kilometer gereden en nog maar 500hm gemaakt. Dat wil dus zeggen dat we om in Gardetta te geraken nog ’s 1500hm moeten overwinnen waarvan een groot stuk off-road. En we moeten op tijd onze trein halen. De ervaring van de voorbije dagen leert ons dat we daar gewoon de tijd niet voor hebben en eerlijk gezegd is iedereen blij dat de benen gespaard blijven van de laatste monsterklim.

 

Ons avontuur in het hooggebergte zit er dus op. We dalen deze keer definitief af naar het dal. In Dronero kunnen we het toch niet laten om een kleine te maken langs Montemale di Cuneo te maken. Een extra bloedhete klim van 4 kilometer om dan af te dalen naar Cuneo. Daar kunnen we meteen de trein op springen om na een uurtje in Turijn aan te komen. We slapen daar die avond in een arty farty dansschool en zetten de laatste avond in met pinten en burgers met een toast op een geslaagd avontuurlijke trip!

 

For the record: 71km - 860hm - 5u10 onderweg waarvan 3u10 gefietst.

 

Ciao

Tom



 

 


 

July 2019 By Tom S