No Stress Ligurië

 

 


Dit verslag is het resultaat van meerdere auteurs… Daarom begint elk stukje met de naam van de auteur tussen haakjes (vb: <Griet>), zodat je weet wiens kant van het verhaal je hoort 😊

Prelude

<Eric G> De No Stress reis van 2019 is uiteindelijk een deelname in groep geworden, via een organisatie voor kleinschalige (max 25 deelnemers) mountainbike-reizen, Transactief. Sara en Harre doen de organisatie van logies, vervoer bagage, maaltijden en bevoorrading onderweg (via de befaamde Transbak, een Defender 4x4 met alles wat nodig is ingebouwd) en natuurlijk originele GPS-tracks.
In Finale Ligure was MTB Racing Team goed vertegenwoordigd: Griet, Hans DP, Peter, Eric VDW, Eric G, Jokke en Sven (en Geert heeft moeten afzeggen omwille van zijn knie).


<Eric V> Het parkoers dat in het verschiet lag was vooral via de ALTA VIA een wandelpad dat ongeveer 15km van de kustlijn loopt. Zie wikipedia voor meer info.
Zoals ook later zal blijken in dit verslag zijn deze wandelpaden moeilijk of niet fietsbaar.


<Eric G> Bovendien was er een fijn neven-event: de dames Chris (vrouw van Geert), Gitta (vrouw van Jimmy), Kathleen (vrouw van Eric VDW) en Chantal (vrouw van Eric G) hebben een alternatieve reis in dezelfde streek gehad, waarbij zij meer de kust hebben aangehouden.

De reis ernaartoe was op zich al een groepsgebeuren: een auto met Eric VDW, Peter, Jokke en Kathleen, een auto met Eric G, Chantal en Gitta, een auto met Hans & Grietje, en Sven die nog een ommetje gemaakt had via de Ultra Reid de la Meije.
Afspraak eerste reisdag was in Locarno/Muralto, aan het Zwitserse Lagio Magiore. Een wandeling om de benen te strekken is al natuurlijk geëindigd op een gezellig terras…zo gezellig dat we er niet meer weg geraakt zijn, en er ook maar ineens de avondmaaltijd genomen hebben 😊.
De dag nadien was een rustige dag voor het laatste stukje (behalve voor Hans en Grietje die hun wagen nog moesten gaan wegzetten bij de aankomst, om daarna nog 4,5 uur ‘navette’ te hebben naar de vertrekplaats…), met een gezellige Italiaans pizzeria halfweg.
Aangekomen bleek de eerste vertrekplaats een bedevaartsoord bovenop een bergtop (Scherpenheuvel, maar dan vééél dichter bij de hemel 😉) te zijn, waar we verbleven in het ‘pelgrims gasten verblijf’. Stel je daarbij een kostschoolbedje voor, per vier op een kale kloosterkamer 😉. Typerend voor de rest van de verblijven, die meestal rudimentair/spartaans waren (oude pastorie, berg-hutten…).
Bij aankomst was het er gezellig druk door tientallen pelgrims en stalletjes, maar eens 18u voorbij…bleken wij 4 (de vrouwen waren vertrokken, de rest nog niet aangekomen) alleen achter te blijven, met slechts één optie: de bar, die gelukkig open bleef… En het werd gezellig die avond, gezien de groep zelf pas tegen 23u toegekomen was door veel files op de kustweg onderweg…


Dag 1: Santuario Della Guardia - Sassello

De dag begon met …water en brood! Ongeveer letterlijk te nemen, want veel meer hield het ontbijt in het pelgrimsoord niet in 😉.



<Griet> Vol goede moed vangen we onze eerste rit aan om 11 uur aan het bedevaartsoord waar we de nacht doorbrachten. De zenuwen staan duidelijk strak gespannen want van zodra we mogen vertrekken vliegt iedereen er onmiddellijk stevig in.

Na een afdaling over het asfalt, rijden we het bos in en maken we kennis met de eerste klim van de dag. Sommige stukken zijn steil en technisch, waardoor wandelen op sommige plaatsen onvermijdelijk is. Een opwarming voor wat verder nog zal volgen, blijkt later. Na de eerste lange klim, volgt de afdaling, die blijkt te gaan over een wandelpad vol rotsen. Sommige stukken zijn niet echt berijdbaar, dus wandelen we nog wat verder. Daardoor hebben we wel meer tijd om te genieten van de prachtige natuur in Ligurië.

De mannen van MTB Racing team schieten van in het begin van de rit naar voor en zullen de koppositie voor de rest van de dag niet meer laten schieten (het terras lonkt). Ik neem de achterhoede voor mijn rekening, want heb tijdens de snelle start toch wat op mijn adem getrapt. Aangekomen bij ravito 1 lijkt het alsof we het zwaarste gedeelte achter de rug hebben, nog twee ietwat kleinere klimmen en dan kunnen we beginnen aan de lange afdaling als beloning voor ons harde werk.

Niets blijkt echter minder waar, tussen ravito 1 en 2 (een afstand van ongeveer 10 km) blijkt dat we ons voornamelijk op een zeer rotsig wandelpad begeven dat voor 80% unbikeable is. Ik keer dus op mijn stappen terug na 2 km wandelen en zal bij ravito 1 wachten op een shuttle naar het hotel.


<Eric G> De wandelingen waren misschien zwaar, maar de uitzichten en de omringende natuur wonderbaarlijk mooi… Bovendien bleven we ook redelijk goed samen met de MTB Racing Team groep, al viel het tussen bevoorradingen ook wel eens uiteen in paartjes.
Zo was ik in de laatste afdaling alleen met Hans. De afdaling zelf was mooi… Eerst een heel stuk door boswegen, en het grootste gedeelte was een zanderige steile ontginningsweg, voor het eerst die dag is geen rotsige en stenige weg, oef… Met een mooie vaart gaf Hans het voorbeeld, maar zoals steeds, is het daar waar je het niet verwacht dat een onoplettendheid onmiddellijk afgestraft wordt… Hans zat een beetje in een zandspoor, en wou terug op de rug van het pad middenin geraken, maar met een snelheid van 30 à 40 km/u geraakte zijn voorwiel even aan het slippen in het losse zand, en boem…Hans met volle snelheid tegen de grond.
Eerst dacht ik dat ik dat het nog niet te erg was, maar bij nader inzien lag Hans echt te trappelen, en greep hij met zijn hand naar zijn keel… Al vlug had ik door dat hij gewoon even geen adem kreeg doordat zijn longen blijkbaar waren ‘dichtgeklapt’ door de impact van de val ☹. Na een korte aarzeling heb ik hem rechtgetrokken, mijn armen langs achter rond zijn schouders getrokken en zijn borstkas ‘opengetrokken’… Gelukkig bleek dit de juiste reflex, want plots kon Hans weer terug normaal ademen, oef… Toch was hij redelijk ‘out’ in die eerste minuten, en moest hij langzaam weer bijkomen.

Bij aankomst is hij naar het ziekenhuis voor foto’s geweest voor foto’s, die aantonen dat zijn ribben gekneusd waren, dat heeft hem de rest van de week van de fiets gehouden… Spijtig!

<Griet> Hij was niet het enige slachtoffer, ook twee andere bikers (niet clubleden) vergezellen Hans naar het ziekenhuis nadat ze na km 1 (!!!) tegen een muurtje reden in het eerste stukje asfalt-afdaling...

Samenvatting van dag 1:
1) Zeer zware dag op en naast de fiets, maar wel in prachtige natuur
2) Toffe bende bikers en zeer goede ravito
3) In Italiaanse ziekenhuizen spreken ze geen Engels


Dag 2: Sassello - Finale Ligure

<Griet> Met de zware eerste fietsdag in het achterhoofd, maken we ons op om te rijden naar Finale Ligure, iedereen zal er echter op zijn of haar manier geraken:

Hans heeft gekneusde ribben en zal samen met de bagage en de andere gekwetsten vervoerd worden naar Finale Ligure

Ik zoek vandaag het asfalt op met enkele andere bikers. Wij zoeken een iets minder zwaar parcours en voornamelijk TERRASJES :-). In totaal rijden wij 68 km met 1130 hoogtemeters EN 3 ravitos (aka terras).

De andere MTB racing team bikers (Peter, Eric G, Eric V, Jokke en Sven) rijden de voorziene MTB track.


<Eric V> Bij het uitrijden van Sassello komen we aan de eerste klim van de dag; bijna 7km met een gemiddeld stijging van 5% waarvan de eerste km aan 9%. Meestal brede brandweerweg in tegenstelling tot de dag ervoor, een meevaller dus. Het weer is bewolkt maar aangenaam fiets temperatuur. Eens boven beginnen we aan de afdaling dat een MTB park blijkt te zijn (MTB passo salmaceto). De volgende klim is meestal over asfalt maar zoals de naam La Rocca laat vermoeden meestal stijl met op het einde een klim van 32,1% waarbij iedereen naast de fiets moet (zelfs op asfalt) :-( Boven aangekomen wacht Sara ons op voor de eerste bevoorrading. Daarna een gestage afdaling met hier en daar enkele korte klimmetjes.
Volgende passage is de Mont Burot fino aan een gemiddelde van 8%. Hier help ik Eric van de SAS bikers met zijn scheef derailleurpad verder. Eens boven aangekomen is de groep een beetje opgesplitst en is de zon terug volop van de partij. Ik was als eerste aan de laatste bevoorrading waar we weer herenigd werden. De coca was op dus een frisse pint had ik hier wel verdiend. Op naar de laatste afdaling om dan via het strand van Finale Ligure naar ons hotel te fietsen.
Blijkbaar was ons bagage nog onderweg wegen logistieke problemen en moesten we nog tot 18u wachten alvorens we konden douchen en omkleden. Dan maar op het terras van het hotel wachten met de nodige hydraterende middelen.

Samenvatting van Dag2:
Stenen zijn er overal, de ene al beter berijdbaar dan de andere. Maar deze rit had iedereen kunnen meedoen.
Ook op asfalt bestaan er onberijdbare stukken, zeker als deze 32,1% zijn op het einde van een lange klim
Aankomen aan een zonovergoten strand is altijd beter dan een voetbalkantine.


<Griet> Allemaal aangekomen is het tijd voor een kennismaking met het hotel. Voornamelijk de badkamers zijn een ongezien fenomeen!

Al goed dat er een bar is in het hotel :-)


Dag 3: downhill @ Finale Ligure

Vandaag kruipen we allemaal terug onze fiets op. Hans rijdt met enkele andere bikers een rit van 70 km over de asfalt, met de nodige ravitos :-)

De andere clubleden maken zich op voor een dagje afdalen, vandaag gebeuren de klimmen in een busje met onze fietsen op een trailer.

Het heeft de andere clubleden veel overtuigingskracht gekost, maar ook ik ruil dus mijn rustdag (stranddag) in voor een dagje downhill. Het plan van de dag: 1 afdaling meepikken en daarna kan ik altijd terugkeren naar het hotel.

We staan allemaal met ons eigen fiets (sommigen zelfs op een hardtail) en zonder beschermmateriaal (want dan rijden we veiliger) aan de start van de eerste trail …. Echte pro’s hebben dat toch niet nodig zeker?

En worden onmiddellijk uitgelachen door onze gidsen van de dag - Adam en Merlyn.
‘You are gonna bike with these tires ? …. Good luck mate!”
“OMG there are bikers with a hardtail here!”

Na de nodige veiligheidsinstructies is de moed mij al in de schoenen gezakt en wil ik nog liever het busje instappen dan met de fiets de eerste afdaling aan te vangen …. Maar even doorbijten kan toch geen kwaad, ik kan na de eerste afdaling toch gewoon terugrijden naar het hotel.

Door de omvang van onze groep worden we opgesplitst in een snelle en trage groep. Beide groepen zullen echter dezelfde trails rijden. Ik kies resoluut voor de trage groep onder begeleiding van gids Adam. Jokke, Sven en beide Erics sluiten zich aan bij de snelle groep en zullen afdalen in het spoor van gids Merlyn.

Tijdens het afdalen van de eerste trail - BASE NATO - ben ik nog vrij nerveus en kies ik er soms voor om stukken te wandelen. Anderen lopen over van vertrouwen en durven zelfs soms op hun zadel gaan zitten in de afdaling (FOEI).

Wanneer de twee groepen even uitrusten op dezelfde plaats spreekt gids Adam de groep hier op aan.
Jokke “I know what I am doing” ….. (weet niet meer exact wat je zei)
Adam “I have a 100% record in safety. Trust me, you don’t want to be THAT guy.”

We dalen verder de track af en ik begin het intussen zelfs leuk te vinden. Jokke, duidelijk onder de indruk van de strenge woorden van de gids, verontschuldigd zich en we kunnen weer verder met de afdaling van de volgende trail MADRE NATURA.

In tussentijd heeft een van de andere bikers reeds besloten om terug te keren naar het hotel, hierdoor kan ik zijn beschermkledij en helm lenen - toch maar kiezen voor Safety first :-).

Na de tweede trail eten we vlug wat, de afdaling van laatste trail van de voormiddag INGENERI zal namelijk volgens de gidsen ongeveer een uur in beslag nemen.

In de trage groep kiest onze gids Adam ervoor om Sara van Transactief te laten voorrijden (zij is namelijk een ‘secret shredder’ :-p) en zal Adam achter de laatste rider (ik dus) afdalen en tips geven. Mijn vertrouwen groeit bij elk stukje afdaling en onder de coaching van Adam rij ik van stukken trail af waar ik voorheen zelfs niet zou gaan kijken.

Na 2/3e van de trail voltooid te hebben ben ik te moe en kies ervoor om de rest van de afdaling via de fireroad af te leggen.

We zien de snelle groep terug op het terras (raar ?!?) voor ons middagmaal. Hierna keer ik terug naar het hotel met een paar andere riders. De door de andere riders geleende downhill fietsen wisselen echter van eigenaar en zullen in de namiddag gebruikt worden door Peter en Eric VDW. Een hardtail was dan toch net iets minder fun om de trails te rijden.


<Eric G> In de namiddag waren zowel Peter als Eric VDW overgestapt op een downhill-fiets, en de brede smile op hun gezichten werd enkel maar groter… Peter was nu helemaal niet meer uit de voorste gelederen weg te slaan, en zelfs Eric VDW begon voordelen in een fully te zien na jarenlang trouw gezworen te hebben aan een hardtail.

De namiddag trails waren korter dan die in de voormiddag, maar daarom niet minder spectaculair. Vooral de steilte van de tracks, was groter, als ook enkele switchbacks meer en de drops nog net wat dieper. Toch ging iedereen vlot mee, al moest ik achteraan de groep mijn best doen op mijn XC-Canyon, om te kunnen volgen.
Ook Sven deed goed mee, als enige nog op een hardtail… Helaas, lag het daaraan, of gewoon een moment van onoplettendheid…maar plots raakte hij met zijn stuur aan de rechterkant een boom…om onmiddellijk natuurlijk naar links gezwiept te worden om ook daar hard tegen een boom aan te slagen… Gevolg? Onmiddellijk tegen de grond natuurlijk, op het eerste zicht met alleen wat mentale schade, zelfs al duurde het wel even eer Sven weer echt terug recht stond. Fysiek bleek het verdict wat schrammen, builen, een lichte verstuiking aan zijn linkervoet en een spierkneuzing aan zijn rechter quadriceps.
Erger was het echter gesteld met zijn GT: duidelijk kaderbreuk aan de horizontale buis. Daarmee verder rijden was geen optie… Enkele honderden meters verder stond gelukkig het shuttlebusje te wachten. Maar gelukkig moest hij enkel de laatste run missen, en kon hij bovendien de dagen erna een huurfiets van een andere deelnemer overnemen, een fully Liteville. Nu nog enkel goed nadenken over die nieuwe fiets voor de toekomst 😊!

Verder waren er die namiddag gelukkig geen ongelukken meer, en je had het geluk op het gezicht van ieder moeten zien bij de retour in het busje ‘s avonds. Ja, dit is een ‘must do’ voor iedereen, een echte aanrader!

Wel was er nog een geheimzinnig op-onthoud in de laatste run: Adam vroeg Sara (de organisator) even alleen te spreken… Waar kon dat over gaan?? Pas ‘s avonds werd duidelijk waarom: Adam-the-Britisch-punk-gids had zo genoten van Griet haar rij-kunsten (of was het iets anders???), dat hij vroeg hoe hij verder in contact kon blijven met haar… Ook bleek dat Griet nog een persoonlijk briefje gekregen had van hem… Gevolg: binnenkort komt er een Britse punk rijden in de Leuvense bossen 😊! Dat kan plezierig worden, want het is zeker een super-biker!

Bij Eric G en Eric VDW was de smile ook ‘s avonds nog zeer groot, want ze kregen bezoek van Chantal en Kathleen, en gingen samen een gezellig etentje met vier doen bij een lokale Italiaan in Finale Borgho, een superklein gezellig middeleeuws stadje vlakbij het hotel.


Dag 4: Finale ligure - Caprauna

<Eric V> Afdalen zal ons nu wel lukken na een dagje DH dus hopelijk veel tricky afdalingen in deze route. Benen voelen niet echt uitgerust maar het parkoers is minder uitdagend en heeft zelfs een vals plat stuk langs een rivier. We worden zelfs geshuttled via enkele VANS naar Forte Centrale del Melogno zodat we niet de volledige klim moeten ondernemen.
Het is mistig en we beginnen met klimmen van 8% dat eindigd tegen de 11% maar onderweg rijden we verkeerd en moesten we terug naar een lager gelegen pad dalen om de juiste weg verder te zetten. Peter is ondertussen voorop en uit het zicht. Nadien verlies ik in de afdaling mijn drinkbus en na het oprapen merk ik dat deze volledig gebarsten is, dus verder op enkel mijn camelbag.
Eens beneden rijden we door een bergdorpje op de asfalt en beginnen we terug aan de klim waar Harre en de transbak ons opwacht in de helft van de klim. Peter is eerder vertrokken en ik, Jokke en Eric G vervolgen de klim die aan een windturbinepark eindigd en waar we tegen de wind in de afdaling beginnen om aan de Tanaro rivier uit te komen. Enkele kilometers stroomopwaarts is de volgende ravito en komen we ook de rest van de kopgroep tegen waaronder Peter wachtende op de transbak. Wachten is niet aan mij besteed dus ik besluit een terras te nuttigen dat ik iets terug in mijn linker ooghoek had opgemerkt. Peter, Jokke, en Eric vervolledigen het terras. Ondertussen fietst ook Sven voorbij.
Op naar de laatste stevige klim van 10km aan een gemiddelde van 7% om boven te komen op de Monte Dubasso (1226hm). Onderweg kom ik Peter tegen maar achteraf bleek dat hij een platte band had. Net voor het einde van de klim gaat Wouter en Jari mij nog voorbij. Tijdens de afdaling kom ik nog enkel koeien tegen begeleid door een blaffende hond die mijn vaart doet verminder. Na een korte eind klim kom ik als 3de aan bij onze nieuwe slaapplaats refugio Pian Dell’Arma. Met een welverdiende Duvel in de ene hand vervang ik met mijn andere (linker) hand mijn scheef derailleur pad.



Samenvatting van Dag4:
Ne mens kan wel eens verkeerd rijden in de mist
Tegen de stroom inrijden is altijd bergop
Niet enkel een kudde schapen maar ook koeien kunnen geleid worden door een hond


Dag 5: Caprauna - Realdo

<Jokke> De laatste echte grote fietsdag,55km met een grote klim van 1000 hm op het programma. Het plan werd gesmeed om elke terrasje mee te pakken dat we tegenkwamen…. Althans met Peter, Eric. G, Eric. V en Jokke.
Het vertrek aan de berghut startte met afdaling van 700 hm op asfalt, maar werd al vlug een gravelweg. Op het laagste punt van de klim, kwam het asfalt weer onder de dikke banden om over te gaan naar een klim van 1000hm.
De asfaltklim vond Jokke iets te saai en draaide na een km een bergpadje in. Na enkele meters was het wandelen geblazen, wandelen werd klauteren in een mooi bos waar het al effe geleden was dat de wandelpaden gebruikt werden.
Bovenop de kam kon Jokke niet genoeg krijgen van het klimmen en stuurde de hele troep nog een stukje hogerop, de verkeerde richting uit. Gelukkig waren er slimmere bikers die de juiste richting aangaven, een zeer leuke gevarieerde afdaling op een singletrack met na een doornpassage terug asfalt. We besloten dat het genoeg was en namen de asfaltklim verder naar boven.
Het eerste terrasje in Cosio di Arroscia werd dan maar aangedaan. Gelukkig op het juiste adres, bij de lokale middenstand. Iedereen vriendelijk, en spraakzaam in het Italiaans waar ikzelf geen jota van verstond.
Nu kon het echte klimwerk beginnen. Voor de asfaltvreters onder ons, een kolfje naar hun hand tot aan de eerste bevoorrading in San Bernardo di Mendatica. De transbak stond geduldig te wachten op alle bikers. Na het nodige vocht en versnaperingen werd de klim verder gezet. Eindelijk off-road, maar de snelle mannen waren al gevlogen… De klim liep verder over een gravel road, eerst tussen de bomen en verder in de open vallei naarmate we hoger kwamen. Op de hoogste punt werden we gespaard van enkele hm’s door een tunneltje onder de bergpas. De koeien vonden dit blijkbaar ook een leuk plekje, voor verkeer was er geen plaats meer. Eindelijk de afdaling, langs een gravelweg, of liever dikke losse keien pad op de grens Italië – Frankrijk. Heerlijk dalen in een vallei die er meer Italiaans, lees ruiger, rotsachtiger uitzag dan de vallei van de klim.
Na een afdaling, een klim op dezelfde bergweg waarin we nog de tunnel hebben geprobeerd, maar in het pikkedonker zonder licht was dit niet doenbaar. Gelukkig was er een singletrail op de bergwand die meer voor ons geschikt was.
De schotterweg klom weer rustig naar boven met een lopende helling (mocht die in asfalt zijn) . Na de helling de afdaling naar Realdo, eerst grind, dan asfalt. Realdo is een zeer pittoresk dorpje met 4 bewoners in de winter. Het ligt tegen een bergwand aangeplakt met een adembenemend uitzicht op de groene vallei. Straten zijn steegjes waar je zelfs niet kon biken, trappen, gangen onder de huizen, bochten, kronkels en dat allemaal op een hobbelige stenen pad, blootsvoets niet aan te raden. Logeren deden we in de refugio van een vriendelijke man. De groep was te goot zodat enkele medegezellen in een gastenhuis verbleven. De oplossing voor het toilet kon in het gastenhuis niet Italiaanser zijn: op het terras.

De après bike werd in het enige plaatselijke café genuttigd, tegen de avond was het bier uitverkocht. De uitbater zijn jaaromzet was waarschijnlijk verviervoudigd met de 25 bikers.
Na een heerlijke Italiaanse maaltijd in het enige restaurantje van het dorpje, lonkte de bedstede. Enkele enthousiastelingen kraakten nog enkele geestrijke drankjes in de refugio, maar die liet ik als echte sportman aan me voorbijgaan.


Dag 6: Realdo - Pigna

<Eric G> De laatste dag… daar moesten we van genieten! Drie afstanden waren mogelijk die dag: een 40 kilometer over de weg (geloof dat niemand dat gedaan heeft), een 36 km met één klim offroad, of een versie van 52 km, met ook één klim, zij het wel ééntje van 1400 hm’s…. Griet ging volop voor de 36 km versie, en heeft genoten van de laatste afdaling, gesterkt door de persoonlijke lessen van Adam in de downhill’s enkele dagen eerder.
De rest van ons MTB Racing Team (buiten Hans helaas, die nog steeds de navette moest nemen) besloot de dag te doen in dezelfde stijl als vorige dag: geen eerste plaats meer nastreven, maar wel stoppen op elk terras onderweg! Nu ja, die kon je natuurlijk sowieso tellen op één hand in de streek waarin we zaten! De dag begon met dadelijk een stukje afdaling/wandeling, omdat we doorheen een lager gelegen dorpje geleid werden, met allemaal trapjes en kasseiweggetjes gedurende enkele honderden meters… Alsof de tijd was blijven stilstaan…! Daarna was er een verdere afdaling van een acht-tal kilometers doorheen enkele lokale dorpjes over de asfalt. We waren net weer beginnen klimmen, ook over asfalt voorlopig, toen we in een dorpje een eerste terrasje tegenkwamen! Stop! Een koffietje, cola’tje , zalig! Stoffel stopte ook, maar de andere deelnemers op de 52 kilometers (niet zo veel meer, die laatste dag…), gingen gewoon door met klimmen…
Terug op de fiets, was er een stevig stapstukje om uit het dorpje te klimmen, en dan begon de echte klim… Niet technisch, maar wel constant 7 à 10 % omhoog, en op grotere hoogte over weken vol stenen die veel energie opslorpten… We vielen wat uit elkaar, maar vonden elkaar allemaal terug bij de bevoorrading bij de Transbak op de top. En daarna…was het genieten!
Eerst een stevige afdaling over dezelfde keien-wegen, tot we bij een refugio aan een stuwmeer kwamen…met een terras! Het tweede terras van de dag was een feit, inclusief goede lokale pasta! En we kregen medestanders, want al vlug zaten we er met groep van 12 bikers, gezellig!
En daarna kwam een zalige laatste singletrack afdaling, om te smullen! Ik zelf besloot deze rustig te doen, om zeker nu niets meer aan de hand te krijgen, en zette me achteraan de groep die al vlug uit het oog verdween. Genietend nam ik bocht na bocht, tot…ik plots toch onderuit ging, onduidelijk waarom… Aan lage snelheid, maar ik kwam wel zeer hard met mijn rechterdij terecht op een rotsblok. Een vlammende pijn schoot door mijn hele lichaam, en ik besloot even op het pad te blijven liggen om te bekomen… Maar in plaats van beter, werd het erger…ik zag wazig, en duizelde weg bij elke beweging… Gelukkig kwam er nog een laatste biker na mij, Stoffel, die me na enkele minuten bereikte… Net op dat moment ging ik echt bijna even bewusteloos, maar Stoffel wist me bij de zaak te houden. Een tiental minuutjes zitten tegen de rotswand, leek me wat te helpen, maar als ik probeerde recht te staan, draaide ik weer weg… Stoffel had al alarm geslagen via Whatsapp, en later ontdekte ik dat Peter samen met Sara al honderden meters terug naar boven geklauterd was op weg naar ondersteuning voor mij. Toch bekwam ik langzaam, en beetje bij beetje, kon ik een stukje stappen (dan weer rusten..), nog wat later kon ik ook fietsen op makkelijke stukjes (gelukkig bergaf, want door de enorme bloeduitstorting op mijn dij kon ik nauwelijks trappen), en heel voorzichtig ben ik de berg afgeraakt, om toch nog uit te kunnen rijden! Een volgende dag had ik zeker niet kunnen vertrekken, maar de bloeduitstorting is de dagen nadien gelukkig weggetrokken, met voorlopig enkel een knagende pijn die ik overhoud in mijn (rechter…)kunstknie.

Nadat iedereen gerustgesteld was, hebben we nog een supergezellige afscheidsmaaltijd gehouden in het lokale restaurant, als afsluiter van een topweek! We kijken nu al allemaal opnieuw uit naar een soortgelijke week volgend jaar, nog onduidelijk wat het wordt…


<Sven> Om af te sluiten nog een filmpje, enjoy!

 

 

 


 

October 2019 By Eric G, Eric VDW, Griet, Jokke en Sven