Toertocht Burdinne

 

 


Na 8 maanden telkens weer hetzelfde artikel over ‘Mongolia Bike Challenge’,
hoe goed ook geschreven, te moeten zien opduiken als ik de website open…ken
ik het wel… En als niemand anders (waarom niet..?) zich geroepen voelt, zal
ik het persoonlijk even naar de ‘geschiedenis’ (sorry Philippe 😉, maar ik
kijk nu al uit naar je nieuwe schrijfsel vanuit Australië!) klasseren, door
een nieuw verhaaltje in te geven….

 



Burdinne… geen grasvlaktes met paarden en joerts… helaas ook geen zon… Na
de recente hittegolf, is het vandaag gewoon continue grijs, met continue
zachte regen… Doet me denken aan een ander land, met grasvlaktes met
schapen, wie doet dat nog een belletje rinkelen 😉? Gevolg: daar waar het
andere jaren altijd een gezellige drukte is, is het nu verlaten en redelijk
doods… Gelukkig brengt Peter met z’n busje dadelijk wat sfeer: toegekomen
met één of andere Nederlandse schlager, waar je écht niet mee wilt
geassocieerd worden, maar we zaten wel alle drie met een dikke grijns mee te
brullen 😊.

 


Niks aanschuiven bij de inschrijvingen, maar toch wel even iemand bij de
fietsen gelaten, want Peter z’n hartslag gaat nog altijd omhoog als hij aan
z’n 4 jaar geleden gestolen fiets denkt….
Met zijn drie vertrokken… Hans Vandeputte ging later komen…maar hebben we
helemaal niet gezien helaas… Peter, Jokke, ikzelf…toch wel drie vaste
waardes van de club durf ik beweren.

 


De eerste 10 kilometers zijn klassiek saai: afwisseling van asfalt en
baantjes tussen de velden, met veel plassen…we halen een lekker tempo, en
halen af en toe wel wat andere echte bikers in. Later zal blijken dat enkel
op de korte afstanden van 30-40 km er wat volk is…Op de langere afstand is
het zo éénzaam als in Mongolie, zalig!
Maar daarna…wordt het écht leuk, afwisselend… Het parcours duikt de bossen
en hellingen rond Oteppe in, met leuke bospaadjes en singletracks. Paadjes
die nog nooit voordien in deze toertocht zaten, maar echt wel een meerwaarde
zijn! Later vernemen we dat het de eerste keer is dat er een nieuwe
organisatie en een nieuwe parcours-bouwer is, en wat mij betreft mag die
blijven! Ook al was het maar omdat hij ook z’n zus betrekt, een knappe
vriendelijke dame die de grijsheid deed opfleuren aan de tweede bevoorrading
😊. Hebben ze niet in Mongolie volgens mij 😉

 


Na Oteppe slingert het continue op en af door de bossen en velden van
Marneffe en Huccorgne, afgewisseld met kleine achterafbaantjes in de
dorpjes. Alleen…is alles ondertussen spekglad…stukken naar boven zijn soms
te voet te doen wegens wegslippen…en ook bergaf is het opletten. Zeker voor
Jokke, die met een versleten achterband rijdt, en dan ook regelmatig even de
decor in gaat, gelukkig nooit erg… Ook Peter heeft zijn technische
problemen: een weerbarstig zadel, dat hij pas bij de derde bevoorrading goed
krijgt, waardoor hij ondertussen een pijnlijke onderrug heeft… Ook nog een
band die wat afgaat, maar gelukkig volstaat één keer oppompen. Ook de ruines
van het kasteel van Moha wordt aangedaan, een relict dat ik nog nooit gezien
had.

 


Jokke heeft het wat moeilijk om het juiste tempo en de juiste sfeer aan te
houden, maar na de tweede bevoorrading met de aangename dame is er serieus
beterschap en neemt Jokke de kop over.
Bij Peter gaat het de omgekeerd… de eerste hellingen waren korter en
explosiever en daar vloog hij vlot op, maar eens over de helft, begonnen de
klassieke lange lusjes op en neer naar de Maas… en dat met plakkerige
modder, het kruipt bij ons allemaal in de benen, maar vooral Peter begint
iets meer ‘ter plaatse’ bergop te fietsen… Gelukkig, net toen hij de
hellingen wou beginnen overslaan, hadden we het ergste achter de rug en werd
het terug wat vlakker… Al zaten er ook in de laatste kilometers nog enkele
modderstroken die een stevige helling waard waren!

 


Na 68 km en bijna 1500 hoogtemeters, zijn we terug bij de nog altijd even
rustige aankomst… Nauwelijks aanschuiven bij het afspuiten, niet aanschuiven
bij de toog, plezant! Ook nog de ‘prijs-uitreiking’ van de marathon: geen
idee hoeveel deelnemers er waren daarvoor, maar wij vermoeden maximum enkele
tientallen, door het weer… Spijtig, want is echt wel een prachtige tocht, en
de organisatie had zijn best gedaan met goede bevoorrading etc… Om het
podium dan maar wat te bevolken, en omdat we het volgens ons ook wel
verdiend hadden, hebben wij dan ook maar een podium-ceremonie en podium-foto
gemaakt 😊.



 

 

 


 

July 2019 By Eric G