Transmaurienne

 

 


Zoals gewoonlijk mij tijdens de winter ingeschreven voor een meerdaagse, deze keer was de keuze gevallen op de transmaurienne. Aan de hand van de informatie en impressies die ik leesde en hoorde, beloofde het een interessante week te worden.

- ziet maar dat ge uw wandelschoenen mee hebt voor zowel bergop als bergaf

- die Fransen dalen als een zot

- de organisatie is op zijn Frans

- ...


Mijn naïeve ik dacht dat het allemaal wat overdreven was, ge weet hoe dat gaat he, verhalen worden altijd wat opgeklopt. En toen werd het parcours bekend gemaakt, slik, dat zag er idd pittig uit. Ondertussen was het dringend tijd om te beginnen trainen want deze keer had ik mij overslapen in mijn winterslaap en ineens ook de lente overgeslagen. Het was begot al juni eer het Ardennen seizoen op gang kwam. Gelukkig dat 2 halve dagen congé nemen per week wonderen doet voor de conditie en de laatste weken was er duidelijk heel wat progressie, net op tijd.


Aangezien de eerste etappe pas maandag was, had ik zondag voormiddag tijd om de start van de eerste etappe te verkennen, jawadde dat ging toch moeizaam. Pas achteraf gezien dat het 300 hm waren op 3 km, dat verklaarde natuurlijk waarom het niet goed bolde, brede wegen, altijd wat verraderlijk om de steilte in te schatten.


Maandag was het dan zover, na 's nachts nog 3 keer op te staan om te pissen, was ik er klaar voor. En hoe, opwarming ging goed, hartslag ging vlotjes omhoog, misschien toch een beetje zenuwachtig :p. De start zelf was relatief rustig, want opgehouden, ook daarna mij bewust wat proberen in te houden, ge weet wel krachten sparen, het zijn 5 dagen, blablabla. Alles ging volgens plan, tot er een steil stukske kwam en mijn benen goed voelden, toch is ff zot gedaan en 15 man voorbij geknald. Daarna was ik wel wat rustiger (en vermoeider). Na een snelle afdaling volgde de volgende klim. Daarna was er een technische afdaling, al was het vooral een wandeling. Ok, sommige stukken had ik misschien kunnen rijden op de limiet, maar voor mij waren ze ook aan het stappen en dan is de drempel klein om ook te stappen, want ge kunt toch ni al rijdend passeren. Ik hoopte vooral dat het niet de hele tijd van dit zou zijn. Gelukkig was de 2de afdaling van de dag een pak rijvriendelijker, ook al omdat ik in het spoor reed van Laura Turpijn (meervoudig Nederlands kampioen zo'n 10 jaar geleden). Zij zou mijn grootste concurrent (en motivatie) worden de volgende dagen.


De 2de dag ging de opwarming iets minder vlot, dus ook iets rustiger gestart. Na 700hm volgde een prachtige afdaling en ook wat vermoeidheid. Dat zou niet beteren op de 2de klim van 1200 hm!!!, nog nooit zolang moeten klimmen (tegen de tijd) en dat merkte ik in het 2de deel, kreeg een klopke, maar was niet de enige. Altijd toch wat tegenstrijdig dat gevoel als ge kapot zijt, maar toch nog anderen inhaalt. Daarna volgde een snelle schokkerige afdaling, ik was kapot toen ik bij de bevoorrading kwam. Gelukkig daarna een stukje asfalt en een volgende klim die eindeloos leek te duren en dan richting finish. Ondertussen had ik al een paar keer haasje over gedaan met Laura, ik klim iets sneller, zij daalt iets sneller (vooral constanter). Maar deze keer moest ik ze laten rijden op de laatste klim, en zag ik ze pas terug bij de finish. 2 seconden stond ik achter in het klassement, deju, had toch beter wat meer doorgereden in die laatste afdaling.


Woensdag was het XC dag, de goesting was, maar de benen voelden vermoeid aan tijdens de opwarming. Aangezien het verschillende reeksen waren en er al een wedstrijd bezig was, had ik het parcours niet verkend, hoe technisch kon het zijn, het was xc. Wat een naïviteit van mij, het zijn Fransen, dus 300m na de start stonden we al te voet om een stukje te wandelen en het zou niet het enigste stukje zijn. Door mijn dramatische start (benen ontploften meteen) was ik mijn goede positie kwijt, gelukkig kwam ik er na de eerste ronde wat door en kon ik de ronden erna langzaam opschuiven en ging het parcours me ook beter af, behalve de laatste klim, niet voor niets "Montée de la mort" genoemd, zelfs wandelend was het een dooddoener. Na de 3de ronde moesten we stoppen omdat we gedubbeld waren, nog altijd een beetje teleurgesteld dat we geen 4de ronde mochten afwerken, er was nog meer dan genoeg tijd tot de volgende reeks.


Donderdag was aangekondigd als een zware dag, maar ondertussen had ik al geleerd dat de hoogtemeters op zijn Frans waren en dat ik me beter kon baseren op het hoogteprofiel dan de aangekondigde hoogtemeters. De start was rustig, en vond meteen een goed tempo dat doenbaar leek. Na 30 min kwam ik erdoor en begon het vlot te gaan (voor een 4de dag). Jammer genoeg in de afdaling verkeerd gereden door een Italiaanse te volgen (was mij aan het opjagen omdat ze niet kon dalen en niet echt naar de pijltjes aan het zien). Ook Laura was mee verkeerd gereden en hebben we 10 minuten verloren. Achteraf gehoord dat anderen i.p.v. terug te rijden, een stuk hebben afgesneden, en dat allemaal voor een 150ste plaats. Eenmaal terug on track daalden we richting een fort waar we dan door moesten, lekker koel. Daarna was het tijd voor de 2de klim en daar waren de goede benen ineens (of was het de cafeïne die begon te werken). Nuja, het hielp ook wel dat op die klim ook de kortere afstand passeerden, dus ik had altijd een mikpunt en het motiveert toch wel als ge regelmatig iemand kunt inhalen. Na de 2de bevoorrading kreeg ik een flashback naar Polen, wat een steil en lang stuk, vaak gedacht aan wandelen, maar in het eerste stuk reed er nog een dame voor mij, en dat kon mijn ego niet aan :), en toen ik die inhaalde dacht ik dat ik er was, maar dat klopte niet helemaal. Daarna kwam er een technisch stuk, dat niet helemaal te rijden was, maar naarmate we vorderden meer en meer (tegen dan was ik ook terug wat bekomen van die klim). De laatste bevoorrading overgeslagen en doorgeknald naar de finish.

Mijn superdag vertaalde zich niet in een superuitslag (door verkeerd rijden), maar was wel 9 minuten weggereden van Laura en 18 minuten van de Italiaanse, dus wel degelijk een goede dag. Was vooral goed voor de moral, want na woensdag zat ik toch in een dipje. Op naar de laatste dag.


Vrijdag was er nog een korte etappe gepland en opgestaan met veel goesting om nog is alles te geven, ook de opwarming ging vlot, misschien wel iets te enthousiast (te vroeg) opgewarmd, want bij de start ging het een pak minder. Of misschien leek dat zo omdat we vandaag samen starten met de kortere afstand. In ieder geval op de startklim was het druk en moeilijk om een ritme te vinden, heb sommige deelnemers 5 keer ingehaald :). Tegen het einde kwam ik wat door en heb ik nog is doorgetrokken in de veronderstelling dat daarna een afdaling kwam, maar dat was niet zo. Het was wat op en af langs de bergflank en daar nog serieus afgezien om het wiel te houden. Desondanks toch de eerste bevoorrading overgeslagen omdat ik wou vermijden dat sommige achterliggende (slecht dalende) deelnemers mij zouden inhalen. Dan was het tijd voor de afdaling (die aangekondigd was als een technische afdaling, a real downhill, so be careful). Het eerste deel viel goed mee, wat technisch, maar ideaal voor mij. En dan doken we rechts de struiken in en was het gedaan met fietsen en begon de wandeling, die op zich al gevaarlijk genoeg was, koersschoentjes en natte rotsen zijn een 'interessante' combinatie.

Daarna volgende een beter berijdbaar stuk langs het meer en de 2de bevoorrading. Helaas ook het teken dat het terug bergop ging, ik zag Laura in de buurt, gelukkig had ik 3 minuten voorsprong in het klassement. Op de klim kon ik ze achter mij houden omdat er een steil stuk in zat, waar ik in het voordeel ben. Daarna volgde een zalige afdaling, een korte klim en een afdaling door het bikepark.

Op het einde haalde Laura mij in, eigenlijk liet ik haar door, omdat ik wist dat zij aan het rijden was voor haar klassement (ze stond 1ste in haar categorie) en ik woue ze niet ophouden. Blijkbaar waren we vlakbij de finish en in haar wiel gefinisht. Nadien nog wat verbroederd met de andere Belgen, blijkbaar iets typisch Belgisch want na een uur waren enkel wij nog aanwezig.


Wat hebben we geleerd:

- Fransen hebben het moeilijk met hoogtemeters uitrekenen (de aangekondigde 9800 waren er 7677)

- Ondanks de mindere hoogtemeters, het toch afzien was

- De afdalingen mooi zijn, maar soms ook veel te technisch

- Ze er niet in slagen technische klimmen te vinden (was jammer)

- Het gevoel tijdens de opwarming geen waardemeter is voor de rit

- Je altijd pijltjes moet checken, ook als je anderen volgt

- Het een sterk deelnemersveld was, zowel fysiek als technisch

- Cafeïne energy gels zijn de max (al ben ik nog altijd niet overtuigd dat het niet gewoon de sugarrush is)

- Het een mooie meerdaagse is, maar niet weet of ik hem opnieuw als wedstrijd zou rijden. Naar mijn gevoel is het interessanter om hem vb. een week later op uw eigen te rijden, kunt ge rustig naar boven rijden en optimaal genieten van de afdalingen zonder opgejaagd te worden door een Fransman die doet alsof een 150ste plaats hetzelfde is als de eerste plaats.

 

 

 

 

 

 


 

Juli 2018 By Sven