Het WK Marathon in Sankt Wendel - door de ogen van de begeleiders

 

Verslag vanaf de zijlijn


Frans en zijn gevecht tegen de wereldkampioenen in hun vak. Het marathon mountainbike gebeuren te St. Wendel.


Donderdag: een werkdag. Frans druk in de weer met zijn nieuwe vork, is niet tevreden, achterwiel? Er is geen pasklare oplossing. Er was iets loos maar zonder veel erg (sommige liggen hier wakker van).


Met de wetenschap dat we voldoende parkoerskennis hadden van vorig jaar, vertrokken wij, Eddy, Agnes en Frans,vrijdagochtend, zonder maar één woord over de Fiets, naar St. Wendel.
Later zou blijken dat we deze tijd ruimschoots nodig zouden hebben om alles op punt te stellen.

 

Bij aankomst werd meteen de strecke gecheckt, deze bleek ongewijzigd, dus verkende Frans het parkoer selectief. Het zou een ontspannende training zijn.
Maar nu bleek dat het manneke en de fiets niet echt in orde was. De benen draaide maar niet naar behoren, de rug deed pijn, ik recupereer niet meer en tot overmaat van ramp zat Frans ook nog met stijve nek en de fiets liep vast.
Wat ons te doen stond??? Stretchen masseren en rusten en eten, tel naar Jan?
Zaterdag nog even losrijden, nummer en kledij ophalen en de fiets een laatste wasbeurt geven.
Maar ook deze dag verliep niet vlekkeloos.
Frans zijn moraal bleek helemaal zoek. Er restte ons alleen wat op hem in te praten, dit had blijkbaar een positieve invloed.

 

Tijdens het losrijden had hij zich verdiept met het euvel aan zijn fiets. Na telefonisch overleg met cadans werd het achterwiel vervangen maar wat bleek de schijfremmen pasten niet. Wij naar de dichtstbijzijnde bikeshop . Een hele opluchting en Frans verbeterde zienderogen en bracht het aldus weer goed tussen de oren.
De dag van het WK verliep in het begin vrij rustig. Opwarming, fiets nakijken en even losrijden.
In het stadium begon de afroeping van de deelnemers, maar van nr 48 geen spoor. Even later dook hij op (klein misverstand van tijdafspraak) uiteindelijk kreeg hij zijn juiste plek bij het vertrek.

 


Het startschot klonk en iedereen kweet zich van zijn taak. De fotograaf en bevoorradingsploeg haasten zich naar bevoorrading 1 en de Frans was goed vertrokken.
Aan km 12 passeerde hij ons in het zog van een heleboel bikkers, attent en gedreven goed mee voorin in het 3de groepje.
Bij de 2de bevoorrading aan km 34 was het even geduld oefenen voor de begeleiders want er waren al aardig wat verschillen in dit snelle gedeelte van de wedstrijd .
We zagen Frans ontspannend de bergop rijden. Zou hij even moeten recuperen van het snelle gedeelte?
Toch snelden we met veel hoop en vertrouwen naar de volgende post ongeveer halfweg. Frans was weer wakker, alert en gedreven op en 75ste.
Hoop doet leven want wij wisten dat het zwaarste stuk komen moet.

 


Km 80 - bevoorrading 4: de wind woei stevig en er kwamen dreigende wolken opzetten. Even voor de plaats van de bevoorrading wisten we nog een plek waar we de eerste stand van zaken konden waarnemen. Wachtend op onze kampioen. Plots telefoon – Frans Boerenbond- Nee dat kan toch niet – Hallo t’s Frans ik heb mijn dringbus verloren, dringend drinken hebben, tot straks. Wij snel naar de bevoorradingsplaats. Ondanks dit voorval draaide het bij de Frans alsmaar beter en kwam hij meer en meer in de wedstrijd.
Dus haastte wij, ons nieuwsgierig, naar het volgende punt, de 5de en laatste bevoorrading. Nog 13 km te gaan. Ons geduld werd steeds op de proef gesteld. Een ontketende Frans passeerde ons, aardig opgeschoven en hij zou er nog velen oppeuzelen??
Top vijftig durfde wij hardop dromen, maar dit was een brug te ver. Gaten reed hij weliswaar nog voor de helft dicht.
Plek 53 werd het. Al bij al een schitterend resultaat.
Met opgeheven hoofd sloten wij dit hoofdstuk af, veel ervaring rijker en een leeggereden tevreden Frans.

 


Nu een weekje relatieve rust, dit brengt alles weer in ballans.
Proficiat Frans
Het meelijdend en strijdend duo Agnes en Eddy

August 2010 By Agnes