Dag 1 : Garmisch-Partenkirchen - Lermoos

logo transgermany

3 .... 2 ..... 1 ..... Start ! Zijn we in Wales mischien ?

Und jetzt geht es los !! De ondertussen gekende winter- en zomersport zusterdorpjes Garmisch en Partenkirchen ( vandaar ook de naam vermoedelijk ) laten we vandaag achter ons in deze Transgermany. Ondanks de naam van deze meerdaagse ligt ons einddoel van vandaag over de grens in Oostenrijk. Lermoos ligt slechts 82 km en 2150 hm van ons verwijdert, kortom een mooie opwarming staat de bikers van Connections mtb Team zeker en vast te wachten. Het grootste deel gaat over de gekende "schotterwegen" met hier en daar een technische passage.

 

 

Het zat eraan te komen, gisteren was ookal heel de dag hemelvocht gevallen, en toen we vanmorgen opstonden ( veel te vroeg naar mijn goesting, maar enkelen onder ons werken dan ook nog een heel programma af. Om maar iets te noemen opwarmen, mails sturen, huwelijksverjaardagen vieren .. ) was hierin geen enkele verandering gekomen.
Bij diegenen die erbij waren in wales 2 jaar geleden kwamen dan ook automatisch mooie herinneringen naar boven.

Voor de start was ik eventjes met Raf en Jim gaan warmrijden en aan de hand van de voorhanden parameters nam ik de beslissing om de regenjas en handschoenen weg te steken en ze pas terug tevoorschijn te halen net voor lange afdalingen, kwestie van niet teveel koude te lijden op het eind van de rit.

En daar stonden we dan aan de start, opgedeeld in verschillende startboxen, langzaam natter dan nat te worden bij een temperatuur van 12 graden. ACDC highway to heel galmt door de speakers en weg zijn wij..... tot ... we voor de barreel staan aan de zugspitzbahn, alwaar het ganse veld terug samen komt. Na de spoorweg-overgang moesten we over smaller wegeltjes tot aan de eerste klim. Door het compacte veld en het feit dat ik me al dan niet wijslijk had laten uitzakken was het begin van de eerste klim voor vele medebikers blijkbaar onrijd-baar, bijna iedereen was een "ericske" aan het doen behalve den deze die koste wat kost wou blijven rijden, zelfs aan het door anderen aangegeven wandeltempo. Onderweg kwam ik de "echte" Eric tegen die zich aan het ontdoen was van kledij en Jonathan die aan zijne fiets aan het prutsen was.

In de eerste afdalling was het voor mij rijden van opstopping tot opstopping. De daaropvolgende 40 kilometers gingen zachtjes omhoog en het was dan ook zaak van een goede trein of bus te zoeken. Na een beetje wachten kwam er mij een Deense trein voorbij, waarbij ik vlot kon aanpikken en regelmatig overnemen. Met onze trein raapten we vlotjes individuele bikers en hier en daar groepjes op. In 1 van die groepjes zat ook Bart, die ik pas na de aankomst zou terugzien.
Enkel in de afdalingen gingen de Denen niet echt door naar mijn goesting, wat er toe leidde dat ik af en toe voor een "opdaling" eventjes moest wachten. En toen, toen zag ik een 500 meter voor ons een treintje rijden met een connections-granville mannetje. Ze reden ongeveer hetzelfde tempo als wij, het gat dichtkrijgen dat zou een ander probleem worden, daar de Denen er een beetje begonnen door te zitten. Samen met nen "Duits" kreeg ik het gat dan juist voor de eerste bevoorrading toch dicht maar Lander zou in de daaropvolgende klim snel laten zien dat ik net ietsjes te diep geweest was.

Op voorgenoemde klim was er nog een ander teamlid dat er een beetje doorzat, Snellejowan gaf zich echter niet onmiddelijk gewonnen en kwam me op de top terug voorbij toen ik langs de kant stond voor een sanitaire stop en om het befaamde regenjasje aan te trekken. In de daaropvolgende asfalt-afdaling gebeurde dan het ondenkbare... warmpjes ingeduffelt haalde ik vlotjes biker na biker in, ook onze afdaler ( needless to say dat mijnen Transgermany al niet meer stuk kan ). Beneden kloegen veel bikers van de kou ( kan ook niet anders als ge tegen meer dan 70 per uur van haarspeld naar haarspeld vliegt op mestnatte asfalt ) en van plots gripverlies, waar mijn afgereden crossmark bandjes geen last van hadden.

De laatste klim was een lange en de ene klimmer na de andere kwam me op kousevoeten voorbij ... de meesten haalde ik nog opnieuw bij in de schotterafdaling, om dan tussen de weides ze terug zien voorbij te komen. Want hier hadden de afgereden crossmarks het enorm moeilijk en dit in combinatie met vermoeide benen leidde bergop en op het vlakke tot ontelbare glijpartijen.

Als afsluiter mochten we dan nog naar Lermoos afdalen over een Trail strecke, waar ik besloot tijdens een inhaalmaneuver nader kennis te maken met de plaatselijke ondergrond, zonder ergs dat wel maar meester afdaler Snellejowan slaagde er toch nog in om tot bijna aan mijn achterwiel terug te komen. Hij haalde op het korte trailstuk tientallen andere bikers bij.

Bij aankomst was ik best tevreden met net geen 4u30 op de klok. Wat natuurlijk in het niets verzinkt bij de prestatie van toppers Stijn en Raf die broederlijk als 85ste en 86ste over de streep rolden .

Iedereen bereikte heelhuids de streep, zij het onherkenbaar, en we kregen zelfs nog eventjes de zon te zien. Hopelijk morgen meer van dat moois ( de zon dus ) en hopelijk gaat Ludwig ( pa van Stijn ) dan ook al onze bikes kuisen terwijl wij gaan douchen. Merci aan de Van Boxstael-Clan en Sandra voor de goede zorgen en nen dikke proficiat voor iedereen die hier ook maar aan de start kwam, laat staan het heel de dag heeft volgehouden.

 

Off. Uitslag :

Men : Stijn 85ste - Raf 86ste - Jimmy 127ste - Roel 212ste - Joery 217de - Rik 234ste - Lander 261ste - Herbert 280ste - Bart 324ste

Masters : Johan 148ste - Eric 207de - Pascal 369ste.

 

 

Ook nog vermeldenswaard :
- Ondanks het immense deelnemersveld van meer dan duizend bikers en bikesters kom je overal bekenden tegen. Gisteren op de pastaparty de mannen van Reevax tegen het lijf gelopen.
- Eric zijn "vriendin" bij de organisatie, Tamara, was niet echt het modelletje dat hij er zich bij fantaseerde tot hiertoe, maar eerder het type bodybuildster ;-)

June 2nd 2010 By Herbert