>M3 & M2 Montafon Marathon

logo M3 marathon

 

Soms zijn er van die dagen dat je iets anders wil dan de sterrit in Rillaar of de zoveelste rit op de baan. Als je dan Herbert erbij betrekt, dan is de kans groot dat je naar de bergen gaat om een beetje zweet te verliezen...

 

De Montafon M3 Marathon is nog maar aan zijn tweede editie toe, maar heeft bij de enkelingen die hem in 2009 overleefd hebben, al een diepe indruk nagelaten. Om dit jaar het aantal finishers te laten stijgen naar meer dan 50%, hebben ze de afstand ingekort naar 145km en 4400hm (respectievelijk 10km en 800hm minder dan editie 2009). Beiden ingeschreven en samen met Danny, die de uitdagende versie (65km, 2400hm) ging doen vrijdag vertrokken richting Silbertal, Oostenrijk.

 

Zaterdag 05u30 gaat de wekker af, en een uur later reden we al klappertandend naar de start in Schruns (650hm). Om 7u vertekken er 104 bikers, waaronder verbazend veel Belgen en Nederlanders voor hun dag van vertier. De eerste top ligt op 30km op 2100hm en begint met een licht stijgend singletrackje langs de rivier. Na 10km zie ik Herbert langs de kant, 2 keer lek met zijn tubeless en dan toch een biba moeten steken. Het wederzien was van korte duur en Herbert zal uiteindelijk over de meet rijden na 10u24.

 

Halverwege schakelen we over naar schotter om direct weer over te gaan naar een singletrack met de nodige stenen en boomwortels waar het voor de meeste al meer wandelen is dan fietsen. En dan de rest van de klim tegen een gemiddelde van 10% over een bergwegje. Kleine afdaling waar de voordelen van een fully weer duidelijk worden om dan naar het hoogste punt van de race te rijden (2300hm).

 

Dan een afdaling van een goede 25km, waar de stuurmanskunsten hier en daar serieus op de proef werden gesteld. Op de enige aangekondige draagpassage was ik al een 200m aan het dalen tot als ik plots bij bewustzijn kwam en met moeite nog kon stoppen voor dat ik mijn fiets helemaal niet meer onder controle had.

 

Na de eerste lus van 80km, terug vertrek voor de resterende 65km in Schruns. Het tweede deel was iets minder technisch en maar goed ook want de vermoeidheid had hier anders wel voor slachtoffers gezorgd. De 2400hm op deze afstand werden naar het einde toe meer al wandelend afgelegd dan al fietsend, het vet was van de soep. Van vermoeidheid ben ik nog op de gewone baan tegen een borduur gereden met mijn voorwiel, met als gevolg lekker onderuit en paar schaafwonden. De mensen op het laatste stuk van het parcours wilden me allemaal opmonteren door altijd te roepen 'Immer Abfahrt!', maar enkel de laatste was juist, elk heuveltje hoe klein ook was er teveel aan. Na mijn langste rit op de fiets ever, uiteindelijk 11u17 na vertrek aangekomen.

 

Danny heeft de rit uitgereden na 5u50 op zijn fiets gezeten te hebben. Danny had geen last van zijn specialiteit het lekrijden en is mooi op zijn fiets gebleven, zonder valpartijen.

 

De organisatie was in orde, goede bewegwijzering, genoeg seingevers, minpuntje waren de bevoorradingen, op enkel water en sportdrank kan ik geen 145km uitrijden, en als er dan een banaan was, dan was het een warme banaan.
De race is 'haalbaar' maar niemand gaat zeggen dat het een walk in the park is en sommigen zien natuurlijk meer af dan andere, doseren is de boodschap.


  

August 2010 By Nico