GranitBeisser marathon - St Georgen am Walde

logo Topsix

 

De laatste van de TopSix serie was in mijn geval een “verplichting” aangezien ik anders niet aan het minimum van 4 wedstrijden in de serie kwam. Zo geschiede het dus dat ik vrijdagmorgen nog steeds ziekskes samen met mijn No 1 fan naar St Georgen am walde vertrok.

 

Eens aangekomen en gehuisvest onmiddellijk startnummer gaan afhalen. Nummer 13 ;-) , niet dat ik bijgelovig ben dus geen probleem. Maar toch bij de montage van het nummer en de chip valt mijn oog op een anomalie in de lak van mijn alu-ros. Nader onderzoek wees uit dat het een mooie barst in de liggende achtervork was, maar we zijn natuurlijk niet zover gekomen om onverrichter zake huiswaarts te keren. Geh’n ma’s an – der linker seite is ja noch unbeschädigd - des wird scho guat geh’n ;-)

 

Dus op de wedstrijddag staan we mooi op de eerste startrij, na de eerste halve kilometer draai ik dan ook als 3de de eerste helling op. Hmmm steil genoeg, maar zolang het asfalt was kon ik die positie handhaven. Een te snelle start en geen meter parcours-kennis dwingen me wat gas terug te nemen. Wortelpassages worden afgewisseld met natte aarde, schotter, moerasland, weides en af en toe wat asfalt. Na de eerse 20 km kom ik er terug door, mede omdat de klimmetjes belgischer worden ( niet zo lang maar wel best steil ) en de afdalingen op mijn maat gesneden zijn.
Samen met een naamgenoot raap ik in devolgende 30 km enkele opponenten op. Als locomotief van een treintje, met een lange elastiek tussen de wagonnetjes, gaat de eerste ronde aan ons voorbij.
Op meteologisch gebied bestond de eerste ronde van 52 km uit : ijskouden bewolkt aan de start – daarna veel te warm onder een brandende zon voor de gekozen uitrusting - dan windig en bewolkt – gevolgd door een beetje drupjes en een hagelbui.
Maar bij de doortocht aan de start/finish bleek dat we nog geluk gehad hadden, want de meisjes en jongens van de medium en de korte afstand hadden een ware zondvloed over zich gekregen kort na de start. Ondanks dat de tweede ronde op 1 lusje na identiek was aan de eerste, was het terein onherkenbaar geworden. De wortelafdalingen lagen en nu pas spekglad bij en de natte aarde en moerasgrond waren omgeploegd door de kleine 350 starters van de andere afstanden en de 35tal bikers van de lange die voor mij lagen.

 

 

De bikers die voordien bij mij aan de rekker hingen gingen me net als in de eerste ronde terug voorbij in het eerste deel van de tweede ronde, maar ditmaal was het niet het verstand dat me zei dat ik moest men eigen tempo bepalen, maar wel de beentjes en het hart.
Net op het moment dat ik berustte in men plaats ( ik had al kilometers geen andere biker meer tegengekomen ), stond er daar iemand van de ordediensten die me doodleuk vertelde dat ik top dertig reed. Ik dacht : ofwel kan diene mens ni tellen, ofwel hebben enkele concurrenten er de brui aan gegeven! Het sms’je van s’morgens met de tekst “immer volgas” spookte door mijn hoofd. Dit hielp me om de turbo nog eens open te draaien om toch deze plaats vast te houden. Ik slaagde er nog in van één van mijn voormalige wagonnetjes terug in te halen en wetende dat ik de brave man niet mee mocht nemen naar de streep, sloeg ik in de eerstvolgende afdaling een beslissend gat.

 

Uiteindelijk bolde ik over de streep in 29ste positie overall.
Dit had mits voorafgaande parcourskennis merkelijk beter moeten zijn, maar soit – ik was al tevreden dat wedstrijd eindelijk voorbij was.

Groot was men verbazing dan ook dat bij de “sieger-ehrung” voor het eindklassement van de TopSix ik als vijfde bij de vergunninghouders op het podium mocht en hier nog geld voor kreeg ook.

 

Als gelauwerde wens ik dan ook een woordje van dank te richten aan : mijn fans voor de ondersteuning, mijn direkte concurrenten in het klassement die er door hun afwezigheid op dit laatste event niet in slaagden opgenomen te worden in het eindklassement ( wegens slechts 3 van 6 gereden wedstrijden ) , aan iedereen die ik vergeten ben en natuurlijk ook aan mijn Granville die het zelfs met aanzienlijke barst toch tot aan de finish uitgehouden heeft.

 

 

 

September 2010 By Herbert